ร้อน ไม่รู้ร้อน

ฝนตก ไม่รู้เปียก

หนาว ไม่รู้หนาว

มืด ไม่รู้มืด

สว่าง ไม่รู้สว่าง

รู้แต่ว่าอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม

 

ร้อน เปิดแอร์

ฝนตก หลบฝน

หนาว ปิดแอร์

มืด เปิดไฟ

สว่าง ปิดไฟ

รู้จักปรับตัวได้ดีจัง

 

ร้อน คนไทย  เล่นน้ำ

ฝนตก ชาวนาดีใจ ได้ปลูกข้าว

หนาว ลอยกระทง ดูดาวที่ยอดเขา

มืด เดี๋ยวก็สว่าง

สว่าง เดี๋ยวก็มืด

พอเข้าใจธรรมชาติได้บ้าง

 

 

บทแรก

 

วันนี้มา นั่งรอ รถสี่เจ็ด  

เกือบสิบเอ็ด นาฬิกา เข้าไปแล้ว

ท้องฟ้าสวย สดใส ยังหมู่เมฆ

ท้าทายแสง ระอุร้อน สุริยา

บรรดาหมู่ มวลมัง มนุษา

ทั้งพ่อค่า แม่ค้า สัมมาชีพ

เข็นเคลื่อนสิ่ง ของขาย ระรายตา

บรรทุกอยู่ ด้วยนานา พืช.ผัก

สดเขียวจับ กอรปด้วยแอส- ปารากัส

มะนาวมี อักโข กองทั้นท่วม

บ้างก็มี ลองกอง โลยี่สิบ

ด้วยพ่อค้า ปากพึมพำ จังหวะเพลง

ซึ่งแม้แต่ สุริยา ที่แผดร้อน

ก็ไม่อาจ สะท้อนท้าน ถึงยังได้

ที่เกาะกลาง ถนน ยังมีคน

สวมเสื้อเขียว พร้อมถุงไม่ ลองไม่รู้

เก็บวัชชะ พืชรก ละใบหล่น

มิยินยล สิ่งติดล้อ มีเครื่องยนต์

ที่ริมทาง ทะยอยยัง มีมนุษย์

เดินบ้างหยุด บ้างถือของ พะรุงรัง

เหลือบเห็นถุง โลตัส ใบสีขาว

บ้างเห็นน้ำ ซุปข้าวมัน ไก่ในถุง

นึกอยากเสก กล้องดีดี เอสแอลอาร์ 

จะได้มา บันทึกภาพ ประวัติเอย

โชคยังดี เห็นสี่เจ็ด ตามมาติด

ขึ้นรถแล้ว เสียงอึงอื้อ เอ็ดตะโร

เดินสับสน ขึ้นลงป้าย หยุดระยะ

ถึงเสียที ที่หน้า มหาลัย

พบพ่อค้า ขายลูกไม้ หลากชนิดพรรณ

ได้เลือกซื้อ สัปปะรด สดเหลืองนา

และแคนตา ลูปสี ส้มหน้ากิน

ทันใดนั้น เหลือบเห็น ดัชนี

เทนโซพลาส เตอร์ยา ปะแปะอยู่

เอ่ยถามว่านิ้วชี้นั้นเป็นอะไร

ได้ใจความว่า ผ่าแตงโม แล้วมันลื่น

จึงได้โนนิ้วมือหนึ่ง เป็นแผลเอย

ดูขัดขัด จับมีดพร้า ไม่ถนัด

แต่มิได้ เป็นอุปสรรค แต่อย่างใด

อันตัวเรา ก้าวสู่รั้ว มหาลัย

ไปตึกคลุ้ม วัชโรบล ฉงนนาม

ยังมีสิ่ง ท้าทาย ทำค้างอยู่

นั่งครุ่นคิด คำนวณสูตร ที่ใหม่ใหม่

ไม่นานก็ ได้ถึง เพลาพัก

พี่น้องยา ที่ห้องจึงชวนกัน

ไปกินมัง สาหาร สราญรมณ์

 

conclusion: เลิกแต่งกลอนดีกว่า ปวดหัวค่ะ เดี๋ยวมาแต่งใหม่

ขอโทษที่ไม่ค่อยคล้องจองกันเท่าไหร่ แล้วภาษาไทยอาจจะแปลก ๆ